NOVI SAD -
Akademik i književnik Miro Vuksanović preminuo je u Novom Sadu u 82. godini, saopštila je danas Srpska akademija nauka i umetnosti (SANU).
Vuksanović je preminuo 6. februara u Novom Sadu, saopštila je SANU, navodeći da je njegov odlazak veliki gubitak za tu instituciju i za srpsku književnost i kulturu.
Rođen 1944. godine u Krnjoj Jeli, Vuksanović je bio jedan od najistaknutijih srpskih književnika. Pored bogatog književnog opusa, njegov nemerljiv doprinos srpskoj kulturi ogleda se i u plodnom uredničkom radu i pokretanju značajnih edicija. Takođe, pružio je veliki doprinos razvoju bibliotekarstva u Srbiji, istakla je SANU.
Vuksanović je osnovnu školu završio u rodnom mestu, a Višu realnu gimnaziju u Nikšiću. Diplomirao je 1969. godine na Filološkom fakultetu u Beogradu, na Grupi za jugoslovensku i opštu književnost.
Radio je kao profesor srpskog jezika i književnosti u Tehničkom školskom centru u Somboru (1970-1975), gde je dve godine obavljao i dužnost pomoćnika direktora.
Bio je upravnik Gradske biblioteke „Karlo Bijelicki“ u Somboru (1975–1988). Uređivao je časopis „Dometi” (zamenik glavnog urednika 1974–1978, glavni urednik 1979–1988). Takođe, uređivao je izdavačku delatnost „Ravangrad“ (1979–1988).
U Biblioteci Matice srpske bio je upravnik od 1988. do penzionisanja 2014, kad je izabran za predsednika Upravnog odbora te ustanove u kojoj je pokrenuo i bio urednik nekoliko serija knjiga, a posebno je značajan višetomni katalog zbirke starih srpskih knjiga i legata.
Vuksanovićev upravnički rad u najstarijoj srpskoj biblioteci nacionalnog značaja ilustruje činjenica da je njen elektronski katalog, budući da ima milionski broj zapisa, osnova Virtuelne biblioteke Srbije (sistem COBISS), da ima veliku digitalnu biblioteku i sređen sistem zaštite kulturnih dobara. Obnovio je Godišnjak Biblioteke, pokrenuo ediciju „Tragovi”, ediciju o darodavcima i druga izdanja.
Takođe, bio je urednik petojezične „Bibliografije knjiga u Vojvodini“. Uredio je „Katalog srpskih knjiga u Beču 18. veka“ i više od 150 kataloga izložbi, kao i veliki broj tomova kataloga Biblioteke.
Za rad u bibliotekarstvu dobio je republičke nagrade: „Milorad Panić Surep” (1996), „Zapis“ (2007), „Đuro Daničić“ (2009) i „Janko Šafarik” (2014). Oktobarsku nagradu Sombora dobio je 1986. godine.
Bio je član Upravnog odbora Matice srpske (1988–2008); potpredsednik Matice srpske od 2004. do 2008. godine. Dao je osnovnu koncepciju Izdavačkog centra Matice srpske, a od 2008. bio je glavni urednik Izdavačkog centra Matice srpske, u okviru kojeg je pokrenuo antologijsku ediciju „Deset vekova srpske književnosti“, koja je nagrađena Specijalnom nagradom na Sajmu knjiga u Beogradu 2014. kao „najdalekosežniji poduhvat u srpskom izdavaštvu”.
Kao glavni urednik te edicije, sa svojim saradnicima, značajno je doprineo da se jasnije naznači korpus srpske literature od Svetog Save i usmene književnosti do savremene srpske književnosti.
Uređivao je i Ediciju „Matica“ gde po pozivu svoje knjige objavljuju vodeći savremeni srpski književnici. Bio je urednik „Njegoševog zbornika Matice srpske“.
Vuksanović je za dopisnog člana SANU izabran 2009, a za redovnog člana 2015. godine.
Upravnik Biblioteke SANU postao je 2011. godine. Bio je urednik Tribine Biblioteke SANU, u okviru koje je pokrenuo istoimeni godišnjak sa tekstovima izgovorenim na prikazivanju knjiga i naučnih zbornika.
Bio je urednik edicija SANU i predsednik Akademijskog odbora za istorijat i objavljivanje akademskih beseda, Akademijskog odbora za kulturu i umetnost i Odbora za proučavanje istorije književnosti, kao i član Odbora za Etimološki rečnik srpskog jezika i Akademijskog odbora za srpsko pitanje.
Bio je član Izvršnog odbora Ogranka SANU u Novom Sadu (od 2011) i predsednik UO Instituta za srpski jezik SANU. Takođe, bio je član Uređivačkog odbora „Srpske enciklopedije“ koju izdaju SANU, Matica srpska i Zavod za udžbenike.
Od 2003. bio je član Uređivačkog odbora „Srpskog biografskog rečnika“. Napisao je više od 150 leksikonskih priloga i redigovao tekstove iz uredničke nadležnosti.
Priredio je niz knjiga: „Laza Kostić u Somboru“ (1980), „Ravangrad“ Veljka Petrovića (1984), knjigu razgovora „Likovi Milana Konjovića“ (1991), „Letopis“ Stevana Raičkovića (2007), antologijsko naučno izdanje „Petar II Petrović Njegoš“ (2010), „Srpski rječnik ili azbučni roman: književni delovi prvog i drugog izdanja (1818, 1852)“ Vuka Stefanovića Karadžića (2012), antologiju „Milovan Đilas“ (2013), antologiju „Njegoš, dva veka“ (2013), „Digitalizovani Njegoš, prva izdanja Njegoševih dela“ (unikatno izdanje u 11 knjiga na 1508 strana), antologiju „Miodrag Bulatović“ (2016) i druga izdanja.
Vuksanović je bio i predsednik UO Andrićeve zadužbine od 2016. do 2025. godine. Bio je pokretač i predsednik Uređivačkog odbora „Kritičkog izdanja dela Ive Andrića“ (od 2016), glavni urednik „Bibliografije Ive Andrića“ (2011–2021) i časopisa „Sveske Zadužbine Ive Andrića“ (2019–2025).
Takođe, bio je član Upravnog odbora Zadužbine Miloša Crnjanskog (2007–2012), potpredsednik Vukove zadužbine i član Nacionalnog saveta za kulturu (od 2011, predsednik 2014–2015).
Njegov književni rad iznedrio je bogat opus u srpskoj književnosti, u kojem se izdvajaju naslovi: „Kletva Peka Perkova“ (1977), „Semolj gora“ (2000), „Semolj zemlja“, (2005), „Semolj ljudi“ (2008), „Otvsjudu“ (2008) i dr.
Za književni rad dobio je mnoga priznanja i nagade, među kojima su: nagrada „Politike” za priču (1975), nagrada „Miroslavljevo jevanđelje” za najbolju proznu knjigu u Jugoslaviji 1997-2000, nagrada za umetnost Vukove zadužbine (2000), nagrada „Laza Kostić” za pripovednu prozu (2005), kao i NIN-ova nagrada za najbolji roman (2005) i nagrada „Meša Selimović” za najbolju knjigu na srpskom jeziku (2005). Za "naročite rezultate ostvarene u stvaralačkom radu na širenju kulture, obrazovanja i nauke u Republici Srbiji“ dobio je Vukovu nagradu (2004). (kraj) vem/mk
.jpg "Nagrada \"Beogradska lasta\"")
